maandag 22 december 2014

Wes Montgomery Smokin' at the Half Note - Four on Six

De wereldberoemde jazz gitarist Wes Montgomery heeft me altijd verbaasd aangezien hij altijd zo fris melodisch en helder improviseert. Van zijn eigen compositie 'Four on Six' is er een mooie live-opname te vinden op het album 'Smokin' at the Half Note'. Hieronder vind je een opname op youtube:



Het thema en de gitaarsolo heb ik uitgeschreven en vind je hieronder. De solo zit overvol met mooie licks en spannende akkoordvervangingen. Het blijft altijd wonderbaarlijk dat dit een improvisatie is en op dat ene moment in de geschiedenis is ontstaan.:



Je kunt de transcriptie vinden via: Wes Montgomery - Four on Six (tab).pdf

woensdag 3 december 2014

Meer dan alleen de noten - "Lenny" van Stevie Ray Vaughan

Op de albums van Stevie Ray Vaughan zijn naast zijn bekende vocale blues-stukken ook instrumentale ballads te vinden. "Little Wing" was de eerste die ik van hem leerde kennen. Zijn helder toon die onmiskenbaar gekoppeld is aan de stratocaster is uit duizenden te herkennen. Als hij op zijn strat twee pickups combineert (stand 2 en met name 4 van de vijfstandenschakelaar) klinken zijn noten haast als glazen bolletjes die uit je speakers rollen. Vaak verandert hij tijdens het nummer ook zijn toon door een ander(e) element(-combinatie) te kiezen. Dit gebruikt hij duidelijk om de expressie in zijn spel te verhogen. Hij is ook een meester in het gebruik van overdrive op zo'n manier dat de hoeveelheid oversturing door de dynamiek van zijn aanslag bepaald wordt. Vaak net een randje en bij hard aangeslagen noten net iets meer.

Een heel boeiend voorbeeld van nog zo'n instrumentaal stuk is "Lenny". In dit stuk combineert hij op een geraffineerde wijze zijn bluesy lijnen met de mooie rijke akkoorden uit de jazzmuziek. Daarnaast koppelt hij deze klanken ook nog eens met het gebruik van de whammy-bar waardoor hij een soort hawaii-achtig pedalsteel-gitaargeluid produceert.

Wat ik minstens zo bijzonder vind aan zijn soleerstijl even verderop in het stuk is dat hij een heel scherp ritmisch voorstellingsvermogen heeft. Het ene moment speelt hij rechte zestienden en het andere moment soleert hij met geshuffelde zestienden. Zijn begeleidingsband speelt daarbij heel solide door en daardoor ontstaat een mooi contrast.

Hoewel het stuk "Lenny" instrumentaal is heeft het voor mij een heel sterk vocaal karakter. Dit komt doordat hij heel dynamisch speelt; sommige tonen wat harder, anderen weer wat zachter. Net als bij de gesproken taal geld dat communicatie meer is dan alleen woorden. Muziek is meer dan alleen de noten. Volgens mij zouden zelfs kinderliedjes nog mooi klinken als de SRV-man ze zou spelen ;).

Hieronder een mooie live-versie waarin in het intro ook een verwijzing zit naar een andere instrumentale ballad van hem, genaamd "Riviera Paradise" van het album "In Step". In deze live-versie is zijn voorliefde voor jazz nog eens extra goed te horen in de improvisatie. Hij laat veel ruimte in zijn improvisatie waardoor het geheel blijft ademen. En de invloed van zijn grote voorbeeld Jimi Hendrix is ook nog eens duidelijk te horen.



Om je op weg te helpen heb ik een transcriptie gemaakt van de album-versie. Veel plezier en vergeet niet om met de opname erbij te oefenen want het gaat niet alleen om de noten maar ook de toonvorming!



Je kunt de transcriptie vinden via: Stevie Ray Vaughan - Lenny - Guitar (tab).pdf