dinsdag 12 november 2013

Conversations with the Coach

In mijn zoektocht naar verbreding van mijn kennis over musiceren, muziekles en optreden was het interessant om kennis te maken met sport-en prestatie-psychologe Maybritt Larsen. Tussen sport en musiceren zijn veel parallellen te trekken; allereerst vereisen beide veel training en oefening. Daarnaast is een optreden te vergelijken met een wedstrijd; op een vastgesteld tijdstip wordt er een prestatie verlangd van de speler. Bij zo'n optreden is het fijn als je het resultaat van al die training optimaal kunt laten zien. Het risico is natuurlijk dat je 'je dag niet hebt'. Maar, zou het niet mooi zijn als je elk optreden 'je dag hebt'? Of liever: zijn er mentale vaardigheden die je helpen om elk optreden zo succesvol mogelijk te maken? "Natuurlijk!", zeg ik dan als rechtgeaard gitaardocent; immers, alles is te leren is mijn geloof. Maybritt noemt dat 'the mastery approach'. Een mooie term uit de sportpsychologie die mijn geloof nog eens versterkt!



Gedurende de gesprekken die we hadden hebben we gepraat over de Individuele Zone van Optimaal Functioneren (kortweg IZOF) waarbij je je beste optreden vergelijkt met je slechtste. De emoties die je waarneemt bij het beste optreden zet je uit in een grafiek en vergelijk je in intensiteit met die van je slechtste optreden. Zo kan het voor sommige muzikanten best zijn dat ze beter spelen als ze zich een beetje kwaad maken. Via de grafiek ga je op zoek naar de een optimale mix van emoties. Nu zou een vraag kunnen zijn: "kun je je emoties wel beinvloeden?" Emoties hangen nauw samen met gedachtes en dus kun je de link leggen naar je gedachtes en vervolgens naar hun oorzaken. Er zijn de gedachtes veroorzaakt door problemen die zich voordoen, mensen die tegen je praten tijdens het spelen, stroom die uitvalt, snaren die breken etc... Is er sprake van positieve zelfspraak (je denkt bijvoorbeeld: "ik speel gewoon door zonder hoge e-snaar, komt wel goed!", "men heeft begrip voor stroomuitval, wanneer de electriciteit weer werkt speel ik de sterren van de hemel!") in dat soort situaties of denk je overwegend negatief/in problemen ("Oh nee, waarom gaat die man nu net tegen me praten, zo kan ik niet spelen..")? Het leuke was dat in de analyse van de resultaten al snel doorgeredeneerd werd naar essentiele vragen: "Waarom wil je eigenlijk optreden? Voor wie speel je? voor jezelf? Voor je publiek? Voor de componist?".



Al met al heb ik een hoop nieuwe (psychologische) inzichten verworven en ik zie ernaar uit om weer eens met Maybritt van gedachten te wisselen.

Voor meer informatie over Maybritt Larsen verwijs ik je graag door naar haar blog: http://maybrittl.tumblr.com/ en haar LinkedIn-profiel: nl.linkedin.com/pub/maybritt-larsen/59/542/654/