donderdag 15 augustus 2013

Fusion gitaar muziek

Toen ik begon met gitaarspelen leerde ik veel muziek kennen via de radio en televisie. Uiteraard kom je dan veel in aanraking met popmuziek. Toen mijn nieuwsgierigheid begon toe te nemen ging ik verder luisteren dan mijn oor lang was en kwam ik al snel met het begrip fusion in aanraking. De 'stijl' fusion ontstond toen jazzmuzikanten eigenschappen van pop-/rock-muziek wilden combineren met die van jazzmuziek. Een voorbeeld van zo'n stilistische versmelting was Bitches Brew van Miles Davis. Dit album wordt in het algemeen gezien als een van de eerste commercieel succesvolle jazz-rock albums. Het album dateert uit 1970.

Als ik het me goed herinner was Jan Akkerman de eerste die me wat op het fusion-spoor bracht. Ook zijn muziek leerde ik kennen via de radio en wel via het nummer 'Prima Donna'. Het album 'The Noise of Art' had ik al snel gevonden en aangeschaft. Mijn ontdekkingstocht ging verder en tot op heden vind ik Akkerman's album 'Pleasure Point' van zijn solo-albums het hoogtepunt. Op dit album staat onder meer 'Visions of Blue'. Een mooie combinatie van synthesizers en o.m. nylonsnarig gitaar met mooie Spaanse invloeden.

Al snel kwam Jeff Beck's album 'Blow by Blow' op mijn pad en in navolging daarvan ook 'Wired'. Op beide CD's is Jeff Beck op zijn bekende melodische manier te horen. Wired is behoorlijk steviger maar wederom zeer smaakvol.

Een wat meer recente ontdekking is Steve Morse. Enige tijd geleden hoorde ik zijn album 'Outstanding in their field' met daarop zijn bekende mix van aanstekelijke composities en stevig rock-plectrum-gitaarspel. Opvallend is het feit dat hij snel country-gitaarspel als belangrijke invloed heeft in zijn spel; zelfs als hij met een rock-sound speelt. Een mooi voorbeeld is het liedje 'Here and Now and Then'. Als we wat verder teruggaan dan is er het liedje 'The Bash' van de Dixie Dregs waar Steve de gitarist van was waarin de country-onvloeden helemaal overduidelijk zijn ;-).

Een ander zeer interessant voorbeeld van versmelting van stijlen was het beroemde gitaartrio met John McLaughlin, Paco de Lucia en Al DiMeola. Zie voor een voorbeeld 'Mediterranean Sundance'. Mooi om te zien is hoe ieder van de gitaristen van de ander leert; Paco de Lucia die vanuit de flamenco-traditie jazzmuziek in zijn stijl heeft verwerkt en John McLaughlin en Al DiMeola die vanuit de jazz op hun beurt flamenco-invloeden overnemen. Luister ook eens naar: 'Black Orpheus'

Een andere leuke ontdekking was voor mij Gary Moore te horen in de band Colosseum II. Op hun album 'War Dance' was voor mij een frisse mengelmoes van stijlen te horen. Een mooie live-opname is te horen via 'Colosseum II - BBC Sight and Sound in Concert 1978'

Een ander fenomeen in de fusion is Scott Henderson. Deze gitarist heeft voortgeborduurd op de bluesy stijl van Stevie RayVaughan en daar de jazz van mensen als Herbie Hancock aan toegevoegd. Naast zijn CD's met Tribal Tech is ook zo'n solo-werk in de wat meer bluesy sfeer opmerkelijk smaakvol. Luister alleen al eens naar: 'Tore Down House' en met Tribal Tech op: Sojlevska

Kortom de fusion-muziek heeft een hoop te bieden en met de beschikbaarheid van alle muziek via iTunes, Youtube en Spotify zie ik de vermenging van stijlen in de toekomst alleen maar toenemen.